UIT- EN VERSLAGEN

Datum	Wedstrijd	Uitslag	Wat/wie
10 sep 2016	Wartbugia - Almere FC	6-1	Verslag Geertje

10 sep

Wartbugia - Almere FC

6-1

Verslag Geertje

Vrouw van de wedstrijd: Marina

Die ochtend hoor ik mijn buren ruzie maken. “Gerben en Cathelijn hebben ruzie”, fluister ik blij tegen Jesse. “Echt?” vraagt Jesse vol ongeloof. High five. Die middag heb ik zo'n zelfde gevoel als Sam een bal door haar benen laat glippen. Ik wil eigenlijk gaan juichen maar ja, dat staat zo mallotig en bovendien is het veel te heet voor onnodige vreugdesprongetjes. Maar halleluja, dat er hier nog foutjes gemaakt worden, dat is wel effe lekker. Eerst even terug in de tijd. Vorig jaar hadden we niet alleen een seizoen maar ook een tijdperk afgesloten. We namen afscheid van Carolien, Lara, Bem Bem, Karlijn, Ester, Sannie, Floor en Dimphy; stuk voor stuk dames die hun lidmaatschap van Wartburgia door talent en jarenlange ervaring hadden weten te verheffen tot een kunst die de lijnen van het veld ver oversteeg. We zouden ze missen. En we missen ze. Maar geen tijd voor wanhoop. Onder aanvoering van Annemarie en Meta werd dames 5 aangevuld met sterspelers uit dames 6 en daarbuiten. Welkom Sam, Sjoeke, Johanna, Merel, Jutha, Noelle, Leo en Marina. Hans Bergsma werd gecontracteerd en we luidden het nieuwe voetbaltijdperk in met een vriendschappelijk 10-0 verlies tegen dames 4 en een 9-0 overwinning op dames 6. Vandaag moeten we laten zien wat we waard zijn in de vierde klasse en dat doen we tegen Almere 1. Waar ons team een metamorfose heeft ondergaan, daar ligt de bouwput van Warburgia er zaterdag nog exact hetzelfde bij als voor de zomer. Onze wedstrijd begint om 16.15 en dat loopt uit naar half vijf. De warming up doen we over molshopen en door bosjes. Het is een godswonder dat we er zonder blessures van af komen. We zijn weer thuis. Het is bloedje heet en de tegenstanders zijn bloedje jong. 18 lentes, telt de oudste. Vorig jaar speelden deze paardenstaartjes nog in de jongenscompetitie, vandaag beginnen ze aan hun leven als dame. Aan ons de eer deze rite de passage te verzorgen. Het loopt uit op een meedogenloze ontgroening. Maar hee, daar word je vrouw van! De opstelling. Op het midden hebben we Linda die ons vandaag versterkt. Niet de minste, het moet gezegd. Verder Noelle; technische drammer, en Sam; een sierlijk vechtertje. De achterhoede bestaat uit oudgedienden Meta, Anne, Ellen, Ireen en La Monique. Voorin vinden we Johanna; eindelijk een echte spits. Ik rechts. Iris links. Zal zij zich ook bij dit team gaan voegen? Welkom zij ze. Hoe goed de Almeerse meisjes ook kunnen voetballen – ze zijn echt goed – en hoe veel vaders en moeders ze ook bij zich hebben, ze stuiten op een muur. Verliezen het op het middenveld. We hebben een paar kansen gemist als Johanna de bal leep over de keeper heen in het doel legt. Maar de meiden komen langszij. We voelen ons zo machtig dat achterin de bal met iets te veel risico wordt rondgespeeld en dat wordt afgestraft. Oeps. Monique tikt even later knap een vrije trap uit de hoek. En de meisjes wisselen maar door. Ze zijn nog zo jong en ze zijn nog zo fit. Welke kant zal dit opgaan? De goede. Vlak voor rust leidt een indrukwekkende rally Linda langs een eindeloze stoet van Almeerse meisjes. Balletje voor, Noel tikt in. In de rust daar is Sjoeke, geblesseerd maar als Bananencommissie echt heel scherp. Zo kunnen we verder. Het is half zes en het begint wat af te koelen. Sabine en Marina komen het veld in. Marina is een pareltje. (Sabine is ook een pareltje.) Ze schiet op oogstrelende wijze drie ballen binnen. Oogstrelend is ook de goal van Iris. Een beetje zoals op tv en dat de reporter dan elke lettergreep als een apart woord uitspreekt. Fan Tas Ties. En met Monique die meerdere keren geweldig uit haar goal komt, blijft het 6-1. Die avond op het feest waar ik ben, vertel ik aan wie het maar horen wil dat ik met mijn team meisjes van 17 van de mat heb geveegd. Dat hun moeders langs de lijn korte geverfde haren hadden en buiken die onder hun borsten uitpuilden, met daaroverheen dan van die soepel vallende T-shirts weet je wel, en dat die moeders ongeveer even oud waren als ikzelf, en dat ik dus hun dochters, nou ja, en dat ik me daar dus best wel hoppa over voelde. Ach, soms draaf je even door. Het was een mooie zaterdag. Dat zeker. En een mooi seizoen wordt het ook. Hasta la victoria!